Dachy z membraną jako warstwą ostatecznego krycia – system mechanicznego mocowania

Opis systemu

Dachy z ostatecznym kryciem membraną dachową są dachami nieużytkowymi (z ograniczonym dostępem). Konstrukcja dachu powinna przewidywać oprócz obciążenia własnego oddziaływanie czynników atmosferycznych takich jak: obciążenie śniegiem, wiatrem czy wodą deszczową. W dachach tego typu, na stropie stanowiącym podłoże układa się kolejno warstwy dachu przewidziane w projekcie kryjąc je membraną dachową DachGam SZ i mocując mechanicznie do podłoża. Elementy mocujące przenoszą na podłoże siły powstające na skutek ssania wiatru. Zbrojenie membrany umożliwia przenoszenie powstających sił bez jej odkształcenia. W przypadku modernizacji pokrycia na starych dachach, na których można dołożyć tylko ograniczone obciążenie, niewielka masa membrany DachGam jest dodatkową zaletą.

Konstrukcja dachów

W nowych budynkach konstrukcja dachu izolowanego cieplnie składa się z następujących warstw:
  • strop nośny,
  • paroizolacja,
  • izolacja termiczna,
  • warstwa oddzielająca z geowłókniny (jeśli jest wymagana),
  • membrana DachGam SZ.
Warstwy dachu w systemie mechanicznego mocowania
Rys. Warstwy dachu w systemie mechanicznego mocowania

Opis elementów konstrukcyjnych dachów w systemie mechanicznego mocowania

Strop nośny
Strop nośny może stanowić:
  • stalowa blacha trapezowa o grubości min. 0,65 mm,
  • drewno zabezpieczone impregnacją przeciwpalną i grzybobójczą,
  • płyty wiórowe,
  • żelbet,
  • gazobeton.
W każdym przypadku należy sprawdzić, czy podłoże jest w dobrym stanie i zdoła utrzymać elementy mocujące. Dotyczy to szczególnie modernizacji starych dachów (korozja stalowej blachy trapezowej, butwienie drewna).

Paroizolacja

Dachy jednopowłokowe (stropodachy pełne), które są dodatkowo docieplane, powinny posiadać warstwę paroizolacji między stropem nośnym a warstwą izolacji termicznej. Nad pomieszczeniami o normalnej temperaturze (do 20oC) i względnej wilgotności powietrza (do 65%) jako paroizolację stosuje się z reguły folię polietylenową o grubości min. 0,2 mm układaną na zakładkę.

Izolacja termiczna
Warstwa izolacji termicznej musi być wykonana z materiału o małym współczynniku przewodności cieplnej, który przy niewielkiej grubości warstwy zapewni wystarczający opór cieplny (Umax0,30 W/m2K). Termoizolacja powinna mieć stabilny kształt i wytrzymałość umożliwiającą przeniesienie przewidywanych obciążeń. Najczęściej stosowane materiały:
  • wełna mineralna,
  • styropian,
  • poliuretan.
Płyty izolacji termicznej układa się swobodnie, ciasno dosunięte do siebie i mijankowo, czyli z przesunięciem styków w stosunku do poprzedniego rzędu. W celu uniknięcia mostków termicznych zaleca się stosowanie dwóch cieńszych warstw izolacji, zamiast jednej grubszej, lub stosowanie płyt z frezowanymi obrzeżami. Podczas układania, w celu uniknięcia podwiewania izolacji przez wiatr, zaleca się mocowanie płyt izolacji do podłoża przynajmniej dwoma łącznikami na 1 m2.

Warstwa oddzielająca
    Warstwa ta jest stosowana:
  • między membraną dachową i izolacją termiczną wykonaną z materiału nie mogącego się z nią stykać, np. styropianem. Stosuje się wówczas geowłókninę o gramaturze 110÷140 g/m2,
  • między membraną dachową i starym pokryciem dachu wykonanym z papy. Stosuje się wówczas geowłókninę o gramaturze 110÷140 g/m2,
  • między membraną dachową i sztywnym, nierównym podłożem lub podłożem o wystających krawędziach (deski). Stosuje się wówczas geowłókninę o gramaturze 300 g/m2.
  • Geowłókninę układa się na zakładkę 10 cm.
Membrana DachGam
Membrana DachGam SZ o grubości 1,2 mm lub 1,5 mm mocowana jest mechanicznie do podłoża wraz z poprzednimi warstwami wchodzącymi w skład pokrycia dachu za pomocą specjalnych łączników. Są one dostosowane do rodzaju podłoża, jak również do różnej grubości warstw izolacji termicznej. Łączniki składają się z podkładki oraz elementu kotwiącego, którym może być śruba, kołek lub nit.